5 Top J-Rock CD releases uit 2016

Dit jaar komen er weer een hoop muzikale hoogtepuntjes aan waarbij gillende gitaren en ruige rockers weer nadrukkelijk aanwezig zijn! Ook in 2016 hebben we echter een aantal toppers gehad die we nog even wat extra in de spotlights willen zetten.

 

Gargoyle – Taburakashi

Waar haalt Gargoyle in vredesnaam al die energie vandaan? Het jongste bandlid is midden veertig en toch lijkt het erop dat ze de laatste jaren steeds energieker en agressiever gaan klinken. Ook lijkt het viertal steeds meer op zoek naar de uitersten van hun sound. ‘Taburakashi’ begint namelijk met de vijf snelste, meest agressieve thrashmetalnummers waarmee zij ooit een album begonnen zijn, maar zelfs in die hyperactieve beuknummers heeft Kentaro’s smaakvolle, melodieuze leadgitaarwerk – niet zelden dubbelstemmig – een karakter dat eerder aan klassieke heavy- en power metal doet denken.

cm7kkoyumaei1rf

De tweede helft van het album is iets experimenteler van aard, maar die combinatie van spijkerhard en heel melodieus kenmerkt ook dat deel van de plaat. Ichi is het beste slotnummer dat ze sinds Kaze no Machi in 1995 opnamen en doet door zijn melodieuze, enigszins theatrale aard ietwat aan Catharsis van het album ‘Tsuki no Toge’ uit 1994 denken – overigens ook een afsluiter. Het dertigste jubileum van Gargoyle is dit jaar op komst en afgaande op wat ze op ‘Taburakashi’ laten horen, is rustiger aan doen niet iets waar ze momenteel aan denken.

Gargoyle – Taburakashi is verkrijgbaar bij o.a. CDJapan, en Amazon.

 

Gackt – Last Moon

Gackt is misschien wel de allergrootste rockster van Japan en hoewel ik erg veel waardering voor hem heb als zanger en als componist, is ‘Last Moon’ het eerste album van hem dat ik van het begin tot het eind kan beluisteren. Of in ieder geval de eerste sinds zijn werken met de band Yellow Fried Chickenz. Dat ik zijn eerdere albums minder goed trok is omdat bijna al zijn nummers dezelfde voorspelbare structuur volgen: bombastisch intro, rustig couplet, groots refrein. Op ‘Last Moon’ laat hij deze aanpak grotendeels achterwege en gek genoeg klinkt het album daardoor een stuk dynamischer dan zijn eerdere werk.

2016-03-18-11_24_51-large-jpg-650x645

Dat komt ook door de interactie tussen Gackt en zijn uitstekende begeleidingsband. Hoewel ‘Last Moon’ zoals het Gackt betaamt nog steeds een zeer gepolijst, bijna glad album, maar door die interactie wordt het geheel wel een stuk meer organisch. Je kunt je afvragen of het een slimme beslissing is om je album met twee ballades af te sluiten, maar omdat ze allebei erg goed zijn, geef ik Gackt het voordeel van de twijfel. Goed nieuws: als je krap bij kas zit, kun je ‘Last Moon’ ook op Spotify beluisteren!

Spotify-link: https://open.spotify.com/album/22VNbhDcCZ9LnWmB37JZ4M

Of koop de CD via CDJapan, en Amazon.

 

Ningen Isu – Kaidan Shoshite Shi to Eros

Ook Ningen Isu is inmiddels zo’n dertig jaar bezig, altijd op het snijpunt van doom metal, psychedelische rock en hardrock, maar het lijkt erop dat ze steeds beter worden. Persoonlijk vind ik dat de band beter is geworden door de steviger richting die zij de afgelopen jaren hebben ingeslagen; de invloed van Black Sabbath en Budgie is duidelijk aanwezig. De albums zijn er minder wisselvallig van geworden en omdat die stijgende lijn is doorgezet, is ‘Kaidan Shoshite Shi to Eros’ het beste album dat het trio tot dusver gemaakt heeft.

visual_201606

De eenvoudige, krachtige en loodzware riffs zijn het belangrijkste bestanddeel van het album, maar omdat er regelmatig spaarzame folky stukken, rare koorzang-achtige partijen en andere uitstapjes naar andere stijlen opduiken – de invloed van de legendarische Flower Travellin’ Band is niet zo duidelijk als in hun begindagen, maar nog altijd aanwezig – klinkt het album onmiskenbaar als Ningen Isu. Het klinkt alsof het niet zou moeten werken, maar ‘Kaidan Shoshite Shi to Eros’ luistert heel prettig weg; het uur is zo voorbij. Door het gebruik van alleen Japanse titels kan het misschien wat intimiderend zijn om het oeuvre van Ningen Isu te verkennen, maar gelukkig staat er een heel groot deel van op Spotify. Waaronder ook dit album!

Spotify-link: https://open.spotify.com/album/5IPhFDnnW9YrHw3m6sSMcJ

Of koop de CD via CDJapan, en Amazon.

 

Onmyo-za – Karyo-Binga

De afgelopen jaren is Onmyo-za uitgegroeid tot een van de meest geliefde bands van het Japanse rock- en metalcircuit. Je hoeft niet lang naar hun albums te luisteren om te weten waarom; hun gitaarriffs zullen in de smaak vallen bij liefhebbers van oude heavy metal, door de gezonde dosis melodie zal ook de gemiddelde J-rockliefhebber niet schrikken van deze band, de invloeden uit de Japanse folk laten geen twijfel bestaan over de herkomst van de band en Kuroneko – samen met haar echtgenoot, bassist Matatabi, verantwoordelijk voor de leadzang – is een van de grootste voorbeelden voor jonge Japanse zangeressen.

onmyoza_my_jhouse_rocks

‘Karyo-Binga’ is hun dertiende studioalbum en wederom is het een uitstekende, verzorgde plaat. Er is iets meer ruimte voor ondersteunend toetsenwerk op het album, maar de herkenbare sound van Onmyo-za staat trots overeind, waarmee het een uitstekend, verzorgd album is. Persoonlijk vind ik hem net iets minder dan ‘Kishibojin’ uit 2011, maar ‘Karyo-Binga’ komt er wel heel dichtbij. Een echte aanrader voor liefhebbers van Japanse rockmuziek in de breedste zin van het woord.

Onmyo-za – Karyo-Binga is verkrijgbaar bij o.a. CDJapan, en Amazon.

 

Mary’s Blood – Fate

Er is een kleine hype van volledig vrouwelijke metalbands gaande in Japan. Mary’s Blood valt daarin op omdat ze geen lieve sprookjesprinsessen zijn, maar gewoon een stoere metalband die toevallig uit meiden bestaat. Dat dat niet alleen imago is blijkt meteen al wanneer je de geweldige stem van Eye hoort. Met haar power en net dat kleine rauwe randje is ze een van de beste zangers van Japan, mannelijk of vrouwelijk. Dat geldt zeker ook voor gitaarheldin Saki, die spierballenriffs en gitaarsolovuurwerk uit haar instrument tovert waar veel mannelijke collega’s van zouden gaan blozen. Omdat voorganger ‘Bloody Palace’ een bijna-meesterwerk was, keek ik heel erg uit naar ‘Fate’. Het niveau van ‘Bloody Palace’ wordt net niet gehaald, maar dat neemt niet weg dat het een uitstekende metalplaat is.

2323193-m

De twee nummers die met Babymetal-componist Yuyoyuppe in elkaar gezet werden deden nogal wat stof opwaaien en hoewel die in eerste instantie wat vreemd klinken, passen ze uiteindelijk toch best aardig op het album. Verder staan er in de vorm van Change The Fate, Queen Of The Night, Endless Tragedy en Counter Strike toch flink wat typische Mary’s Blood-nummers op: gedreven ritmes, stampende riffs, maar ook een flinke dosis melodie. Met bijdragen van Seikima II-gitarist Luke Takamura en Miki ‘Sun-Go’ Igarashi van Japans eerste volledig vrouwelijke metalband Show-Ya krijgen ze ook de goedkeuring van oudere Japanse rockhelden. Overigens kwam eerder in 2016 de opvallend rauwe live-dvd ‘Live At Blaze’ van Mary’s Blood uit: ook een aanrader!

Mary’s Blood – Fate is verkrijgbaar bij o.a. CDJapan, en Amazon.

 

Kevin is altijd op zoek naar de beste muziek van over de hele wereld. Hij is altijd benieuwd naar de drijfveren van de muzikanten die erachter zitten en verdiept zich er graag in. Voor de The Sushi Times schrijft hij over de tofste Japanse bands maar wil je meer lezen? Kijk dan ook op zijn eigen site kevymetal.wordpress.com!

Laat ons horen wat je te zeggen hebt!

Close
X