Cybercafés: Beleving vs. Overleving

Grote felle reclameborden met uptempo popmuziek, dat is het ideaalbeeld wat je kan hebben als je denkt aan de ingang van een cybercafé in Japan. Voor degene die het concept niet kennen: Een cybercafé is een plek waar je tegen een vergoeding (meestal een vast bedrag) gebruik kan maken van het internet. Hieronder valt een gratis drankje en hapje, maar tegen een kleine extra vergoeding kan er meer worden gekocht.

Daarnaast hebben veel cybercafés nog een plek waar je kan chillen en een boek lezen. Sommige pc’s worden speciaal ingezet om mee te gamen. Het kan dus een uitgebreidere vorm zijn van een Nederlands internetcafé.

 

Electronic café

Het allereerste “electronic café” werd in 1988 geopend aan de voorkant van een universiteit in Seoul, Zuid-Korea. De jaren hierop volgend breide de nieuwe rage zich verder uit naar de rest van de wereld. Ook Japan, als technologisch hoogstaand land, deed mee aan deze nieuwe digitale rage en pakte het concept nog even verder door.

In plaats van bijvoorbeeld boeken, werden er manga aangeboden om te lezen. Ook zat je niet in één grote ruimte bij elkaar, waar alleen een schotje hout zorgde voor wat privacy. Nee, in Japan krijg je gewoon je eigen kamertje toegewezen! Natuurlijk zijn het geen hele grote kamers, ze zijn gemiddeld zo’n 90 centimeter breed en 2 meter diep.

Image via Net Maru

Image via Net Maru

Bij binnenkomst kun je meestal kiezen uit meerdere pakketten die verschillen van een paar uur tot inclusief een gehele overnachting. Hierbij bestaan de opties uit een comfortabele stoel met kussen of een ‘flat seat’, een dikke mat die op de grond ligt inclusief kussen. De meeste pakketten bevatten naast het gebruik van het internet de volgende gratis faciliteiten: Een zeer grote collectie aan verschillende Japanse manga en magazines, het gebruik van de altijd schone (maar wel gedeelde) toiletten, gratis frisdrank en gratis ijs (!!).

Er zijn regelmatig ook douches beschikbaar tegen een kleine vergoeding van rond de 100 yen. Voor een paar yen meer kan je er nog shampoo etc. bijkopen. Als je een overnachtingspakket neemt zitten er vaak badslippers en een handdoek bij. Mocht je zin hebben in wat eten, dan kan je voor een paar honderd yen bij een van de voedselautomaten terecht. Alles is dus verzorgd.

 

Meer is niet altijd beter

Grotere ketens zoals MediaCafé, Popeye en Manboo bieden nog meer faciliteiten. Bij Manboo hebben ze bijvoorbeeld een nagelsalon. Je hoeft je geen zorgen te maken over wat je allemaal wilt gaan bekijken in je privé- hokje, er zitten namelijk geen restricties op de pc’s. Of je nu wat wilt downloaden, uploaden, gamen, bepaalde programma’s wilt installeren… Alles is mogelijk!

Je kan zelfs met een gerust hart naar je favoriete Hentai of Yaoi/Yuri website surfen, zonder gestoord te worden. Als je klaar bent met je sessie en de tijd om is, wordt de computer automatisch weer leeggemaakt voor de volgende bezoeker van het hokje. Het klinkt allemaal fantastisch, nietwaar?

Toch is het imago van cybercafés de laatste jaren in de slop geraakt, hoewel je hier als eendaagse bezoeker weinig van zou merken. In veel van de cafés wonen tegenwoordig de ‘Net Café Nanmin’ oftewel cyber- daklozen.

 

De hardere kant van de samenleving

Japan kan heel hard zijn. Vooral als je in een gemeenschapscultuur geboren bent, maar geen tot weinig vrienden of een vaste baan hebt. Veel van deze mensen raken (tijdelijk) aan lager wal, ze hebben geen geld en niemand om op terug te vallen. Een appartement in Tokio is knetter-duur, en zonder vaste inkomsten eigenlijk niet te betalen.

Door deze en andere omstandigheden kan men hun toevlucht zoeken in een cybercafé. Want 20 euro voor een overnachting in een kamer van het café is een stuk goedkoper dan 70 euro per nacht in een hotel. Of 500-600 euro per maand voor een klein appartement, ter grootte van een Nederlandse huiskamer. Het is dus niet alleen een goede plek voor toeristen die op zeer laag budget reizen, maar ook voor mening Japanse inwoner zelf.

 

Veiligheid

Veel van de cyber- daklozen komen hier tot hunzelf en proberen vanuit deze hoek weer een eigen bestaan op te bouwen. Mensen die inmiddels weer een baan hebben gevonden kunnen alsnog blijven hangen. Ze raken gewend aan de lage woon- en onderhoudskosten, en sommige worden zelfs mensenschuw. Salarymen, jonge prostituees, hosts- en hostesses, grafisch designers, alles kan je er tegenkomen.

Wegens gebrek aan controle (je hoeft bijvoorbeeld geen identificatie te tonen voor het huren van een kamer) kunnen mensen uit de onderwereld hier makkelijker wegduiken. Er zouden dus ook zomaar dealers, bendeleden en zelfs delinquenten in het hokje naast je kunnen zitten, zonder dat je het weet.

Zo is er bijvoorbeeld een situatie geweest waarin een 17- jarige zijn moeder onthoofde, en daarna met het hoofd in een tas bij een cybercafé voor langere tijd een kamer huurde. In de laatste jaren is er een “rage” ontstaan waarin jonge meisjes die onbedoeld zwanger zijn geraakt (voornamelijk jonge prostituees), hun baby in de WC’s van cybercafés baren en ze daar voor niets achterlaten.

Image via Think Big

Image via Think Big

Ondanks dat de criminaliteit erg laag ligt in Japan, en vele cybercafés erg veilig zijn, kan er geen 100% garantie worden gegeven als er nooit om identificatie wordt gevraagd. Zo zou er meer veiligheid kunnen worden geboden aan de medewerkers. Als hij/zij een doorgeslagen cyber- dakloze tegen het lijf lopen, kunnen zij door middel van identificatieplicht uit voorhand ingrijpen en de politie alarmeren.

De Japanse regering is in samenwerking met de lokale politiekorpsen daarom bezig om deze identificatieplicht in te voeren bij alle cybercafés in het land. Zo proberen zij de cybercafés weer een veilige omgeving te maken voor iedereen die dol is op games en manga, of gewoon op zoek is naar een tijdelijke slaapplaats.

 

Bron: 1,2,3,4

Cover foto via Nerdgasm Needs

Kurimu is een Japan cultuur- en subcultuur superfan. Kawaii-lover. Calpis-verslaafde. Echte ontdekker, eerlijk, en soms té nieuwsgierig. Vleugje ondeugend met een toefje dapper.

Laat ons horen wat je te zeggen hebt! :D